نخشبي آن را در زمان قطبالدين مباركشاه (از سلسلهٴ خلجي دهلي 1316 ـ 1320) تأليف كرد.
8 ـ ب. ترجمه از سانسكريتي به تلوگو
اِراپراگادا
اِراپراگادا شاعر تلوگو ـ شيوا (1280 ـ 1350).
اراپراگادا ترجمهٴ مهابهارات را از سانسكريتي به تلوگو به اتمام رساند و اين بزرگترين شاهكار ادبي تلوگوست. او يك شخص غيرروحاني طبقهٴ برهمن از اهالي گودولورو در كندوكور تلوك (در بخش نلوره) بود. پدر او سري سوريا شاعري بود كه به هر دو زبان سانسكريتي و تلوگو شعر ميگفت و پيرو مذهب يوگا بود. او خود پيرو شانكاراسوامين يوگي و يك شيوايي ثابتقدم بود. سبكي بسيار دشوار داشت و بيش از تلوگو از واژههاي سانسكريتي استفاده ميكرد و از اينرو پراباندا ـ پارامِشوارا (استاد تأليف ادبي) لقب يافته بود. همچنين شامبهوداسا (خدمتگزار شيوا) لقب داشت.
او پس از تكميل ترجمهٴ مهابهارات، هريوامشا را ترجمه كرد، كه نوعي ذيل آن است و عاقبتِ كار كريشنا را پساز جنگ روايت ميكند. اشعار متعدد ديگري هم بهاو منسوب است.
ترجمهٴ تلوگوي مهابهارات را نانياه (واگانو شاسانا) بهفرمان شاه چالوكيا، راجاـ راجا نارِندرا (1022 ـ 1066) آغاز كرد؛ تيكانا ياگوي (1220 ـ 1300)، آنرا ادامه داد و سرانجام اِراپراگادا كتاب سوم را كه هنوز ناتمام بود، بهانجام رساند. اين سه شاعر، كه او در ميان آنان برجستهترين شاهكار ادبيات تلوگو را پديد آورد، هميشه تحت نام كاويتريا (سه شاعر) تحسين ميشوند.
8 ـ ج. مترجمان از سانسكريتي به چيني
تريپيتاكاي چيني
بزرگترين و پايدارترين جريان ترجمه در سراسر جهان ناشي از شور بودايي بود و براي مدت سيزده قرن از سانسكريتي به چيني سرازير ميشد. مقارن سدهٴ چهاردهم اين جريان متوقف نشده، ولي به جويبار كوچكي تبديل شده بود. از 173 مترجم چيني كه نانجيو از آنها سخن گفته، تنها 5 نفرشان مربوط به عصر سلسلهٴ يوان است و از قريب 2990 متن ترجمه شده تنها 5تاشان به نام فضلاي عصر اين سلسله است. بهعلاوه، بايد در نظر گرفت كه مهمترين متنهاي بودايي در ميان آنها بود كه اول ترجمه شدند و حتي پيش از سلسلهٴ تئانگ در دسترس چينيان قرار داشت، چه رسد به عصر سلسلهٴ يوان.1